Es mejor caminar que parar y ponerse a temblar

Unha vez tiven un cravo

cravado no corazón,

i eu non m´ acordo xa s´era aquel cravo

d´ouro, de ferro ou de amor.

Soio sei que me fixo un mal tan fondo,

que tanto me atormentou,

que eu día e noite sin cesar choraba

cal chorou Madalena na Pasión.

-Señor, que todo o podedes,

pedinlle unha vez a Dios,

daime valor para arrincar dun golpe

cravo de tal condición.

E doumo Dios, e arrinqueino;

mais… ¿quen pensara? Despois

xa non soupen que era delor;

soupen só que non sei que me faltaba

en donde o cravo faltou,

e seica, seica tiven soidades

daquela pena… ¡Bon Dios!

Este barro mortal que envolve o esprito

¡quen o entenderá, Señor…!